Zoeken

Duurzame elektriciteit wordt opgewekt met windturbines, zonnepanelen, waterkracht- en biomassacentrales. Duurzaam gas wordt geproduceerd uit gecertificeerde biomassa. De beschikbare hoeveelheid Garanties van Oorsprong (GvO) verschilt sterk per energiebron en locatie.

Duurzaamheidscertificaten als Garanties van Oorsprong (GvO’s) en Vrijwillige Emissie Rechten (VER’s) zijn vrij verhandelbaar en zijn veelal gescheiden van de energie zelf.  De markt voor deze certificaten kent daarmee een ander prijsmechanisme dan die voor energie. Prijzen voor duurzaamheidscertificaten schommelen sterk door bewegingen in vraag en aanbod per type en locatie van de energiebron.  

Op de kleinzakelijke en consumentenmarkt wordt energie op basis van een vaste prijs en leveringsperiode geleverd. Voor grotere gebruikers is dit meestal geen optie vanwege mutaties in de energiebehoefte en het aansluitingenbestand. De prijs voor energie is in deze gevallen de handelsprijs plus opslagen. De opslagen worden bij gunning vastgesteld. De handelsprijs van elektriciteit of gas wordt na gunning periodiek vastgeklikt. Dit vastklikken bepaalt uiteindelijk voor het grootste deel de leveringsprijs.

De diverse praktijkvoorbeelden laten zien hoe anderen duurzame energie inkopen. Deze ervaringen kunnen je inspireren, je kennis verhogen en je helpen om de vertaalverslag naar de praktijk te maken.

De diverse handreikingen geven tips en concrete handvatten om je te helpen bij het inkopen van duurzame energie. De eventuele voorbeelddocumenten bieden hierbij ondersteuning.

De diverse onderzoeken bevatten een verzameling en analyse van informatie over het inkopen van duurzame energie. De onderzoeken brengen bepaalde vragen en mogelijke oplossingen in kaart.

Wanneer je als overheid archeologische werkzaamheden laat uitvoeren, dan zijn op de aanbesteding van zo’n overheidsopdracht – afhankelijk van de waarde van de opdracht  - zowel het Europese aanbestedingsrecht, als de relevante nationale wet- en regelgeving van toepassing. (2019)

Gemeenten hebben een archeologische zorgplicht en initiatiefnemers (opdrachtgevers) van projecten waarbij de bodem wordt verstoord, zijn verplicht rekening te houden met eventueel aanwezige archeologische resten, indien een bestemmingsplan dat voorschrijft. De kosten van archeologisch onderzoek zijn in de regel voor rekening van de initiatiefnemer van de ontwikkeling. Er zijn diverse vormen van archeologisch onderzoek. Van inventariserend en waarderend vooronderzoek tot een opgraving. Op het land, maar ook op- en onder water.

Tot ongeveer 2000 werd archeologisch onderzoek voornamelijk uitgevoerd door de overheid (Rijksdienst en gemeentelijke diensten) en universiteiten met een opleiding archeologie. Marktwerking is rond het jaar 2000 als uitvloeisel van het Verdrag van Malta gemeengoed geworden in het Nederlandse archeologische bestel. Sindsdien dingen commerciële archeologische bedrijven mee in het verwerven van opdrachten voor archeologisch onderzoek.

Het archeologische bestel met archeologische marktpartijen en marktwerking, zoals we dat momenteel kennen, is eind jaren 1990 ontstaan. Er zijn meer dan 100 bedrijven en overheidsinstellingen actief binnen het archeologische werkveld. Deze variëren van eenpersoonsbedrijven (gespecialiseerde eenpitters) tot (enkele) bedrijven met enkele tientallen tot ruim honderd werknemers, en van sterk gespecialiseerde tot allround aanbieders van diensten en kennis.