Zoeken

De contractvorm is binnen het bouwproces een belangrijke keuze, die aangeeft hoe de uit te voeren taken over de verschillende deelnemers aan het bouwproces worden verdeeld.

Er zijn verschillende aanbestedingsprocedures die gebruikt worden in de sector Grond-, Weg- en Waterbouw (GWW). Tevens is er het Aanbestedingsreglement Werken 2016 (ARW 2016). Deze geldt voor het aanbesteden van opdrachten van werken onder de Europese drempelbedragen.

De keuze voor een contractvorm in de GWW hangt af van het project, het inkoopbeleid en welke rol de organisatie wil vervullen.

Bij de uitvoering van overeenkomsten worden bij een aantal aanbestedende diensten ook de kwaliteit van de samenwerking met de opdrachtnemer gemeten. Met name in de  GWW-sector hebben verschillende organisaties hier al ervaring mee opgedaan. Dit kan op een aantal manieren, bijvoorbeeld door Prestatiemeten (gedurende de uitvoerende fase) ontwikkeld door Rijkswaterstaat en ProRail of door Past Performance (na afronding van een opdracht). Deze beoordelingssystematieken bevorderen de relationele kant van de samenwerking met de markt, en creëren een basis voor een meer objectieve leverancierskeuze bij volgende opdrachten.

Voor onderhoud passen aanbestedende diensten vooral in de Grond-, Weg- en Waterbouw (GWW) sector in toenemende mate prestatiecontracten toe. Bij deze contractvorm is het de verantwoording van de opdrachtnemer zelf om het onderhoud op een bepaald niveau (prestatie) te houden. Een prestatiecontract vormt de basis voor professioneel contract- en leveranciersmanagement waarin de prestatiedoelstellingen voor de leverancier zijn vastgelegd.

De handreikingen selectie van ondernemers bij onderhandse aanbestedingen (juli 2017) en selectie bij onderhands aanbesteden (november 2013) richten zich op degene die de keuzes maakt bij enkelvoudig of meervoudig onderhandse aanbestedingen. Verschillende aspecten die een rol spelen tijdens de voorbereiding van onderhandse aanbestedingen worden besproken. Aan bod komen bijvoorbeeld het in kaart brengen van relevante elementen van het inkoopbeleid, de beleidsdoelen van de organisatie en de karakteristieken van de markt. De nieuwe handreikingen bespreken verschillende methodieken om ondernemers te selecteren. (juli 2017)

Best Value Procurement(BVP) of Prestatie-inkoop is een inkoopmethodiek waarbij de inschrijvingen worden gewaardeerd volgens het principe dat de meeste waarde moet worden verkregen voor de laagste prijs. De methodiek Best Value is in het midden van de jaren negentig ontwikkeld door de Amerikaan Dean Kashiwagi van de Performance Based Studies Research Group van de Arizona State University.

ICT-standaarden kunnen 'open' of 'leveranciersgebonden' zijn. Het gebruik van leveranciersgebonden standaarden is veelal beperkt door intellectueel eigendomsrecht. Door een open standaard te gebruiken, kan software van verschillende leveranciers makkelijker met elkaar informatie uitwisselen. Sinds 1 december 2008 geldt er een ‘pas toe of leg uit’-verplichting voor gemeenten, provincies, rijk, waterschappen en alle uitvoeringsorganisaties: wanneer je ICT inkoopt of laat ontwikkelen, moet je in principe deze technische specificaties hanteren. Pas het bijvoorbeeld toe bij (web) applicaties, HRM-systemen, financiële administratie, en andere software.

Bij een abnormaal lage inschrijving is de inschrijfprijs van de beste inschrijver aanzienlijk lager dan van de andere inschrijvers en/of van de raming van de aanbestedende dienst. Dit kan leiden tot kwalitatief lagere leveranciersprestaties, omdat de leverancier het verschil tussen zijn prijs en de werkelijke prijs op één of andere manier wil terugverdienen.

Inkoop vindt plaats op basis van een objectieve schriftelijke raming van de opdracht. Een raming helpt je ook de financiële haalbaarheid van de opdracht te bepalen. Je wilt immers niet het risico lopen dat je verplichtingen aangaat die je niet kan nakomen.