Inschrijver had reële kans van 20% gehad (week 46)
Aanbestedingsplicht | erkenningsregeling | schadevergoeding
De rechtbank heeft in een tussenvonnis geoordeeld dat Stedin de inkoop van GvO’s had moeten aankondigen en dat zij door dat niet te doen onrechtmatig heeft gehandeld jegens [eiseres] . Als [eiseres] daardoor schade heeft geleden, moet Stedin haar die vergoeden. De rechtbank acht het per saldo voldoende aannemelijk dat [eiseres] in de hypothetische situatie zou hebben meegedongen en een reële kans op succes zou hebben gehad. De rechtbank komt, alle goede en kwade kansen afwegend, tot de schatting dat [eiseres] een reële kans van 20% zou hebben gehad op succes, in de vorm van gunning van de opdracht over de jaren 2017 tot en met september 2025. (ECLI:NL:RBROT:2026:15790, Rechtbank Rotterdam, Datum uitspraak 28 oktober 2026, Datum publicatie 12 november 2026)
Feiten en omstandigheden
[eiseres] is een Belgische onderneming die handelt in GvO’s, Garanties van Oorsprong. GvO’s zijn digitale certificaten die aantonen dat een bepaalde eenheid van energie (1 MWh aan elektriciteit) op een duurzame wijze is opgewekt en op het publieke elektriciteitsnet is ingevoerd. GvO’s kunnen worden verhandeld. Stedin heeft in 2016 een 10-jarig contract voor levering van GvO’s gesloten met AFS Energy BV, zonder het voornemen daartoe openbaar te maken. [eiseres] vindt dat Stedin daarmee heeft gehandeld in strijd met het transparantiebeginsel uit de Aanbestedingswet. Zij heeft immers niet kunnen meedingen. Stedin heeft volgens haar onrechtmatig gehandeld. Zij stelt dat zij als gevolg daarvan schade heeft geleden en wil die vergoed zien. Stedin is het daarmee niet eens.
De rechtbank heeft in een tussenvonnis geoordeeld dat Stedin de inkoop van GvO’s had moeten aankondigen en dat zij door dat niet te doen onrechtmatig heeft gehandeld jegens [eiseres] . Als [eiseres] daardoor schade heeft geleden, moet Stedin haar die vergoeden. Het oordeel van de rechter:
Nog niet actief of Nederlandse markt
“Stedin heeft toegelicht dat zij destijds, in 2016, om uitvoering te geven aan de afspraken in het Energieakkoord 2013, op zoek was naar een langdurig commitment, en een partij met wie zij voor alle GvO’s - Nederlandse en Europese - langdurige contracten kon sluiten. Zij wilde actief bijdragen aan duurzaamheid en klimaatdoelstellingen en aan een daadwerkelijk groene investering. Bij haar akte 'nadere toelichting met aanvullende producties' van 19 mei 2026 heeft Stedin aangevoerd dat [eiseres] waarschijnlijk niet aan de - hypothetische - aanbesteding zou hebben deelgenomen. [eiseres] was toen nog niet actief op de Nederlandse markt, had nog geen interesse kenbaar gemaakt, terwijl er volgens Stedin concrete aanwijzingen zijn dat zij die interesse ook niet heeft gehad. Ook had zij destijds nog niet meegedaan aan Europese aanbestedingen in Nederland, aldus Stedin.”
Erkenningsregeling
“[eiseres] ziet dat anders. Zij legt haar focus inmiddels volledig op een erkenningsregeling. In erkenningsregelingen heeft ze, aldus [eiseres] , tot dusverre een succesfactor van 70% behaald. Wanneer Stedin op die manier zou hebben aanbesteed zou zij 10 jaar lang samen met andere partijen in concurrentie zijn geweest. Het zou ook niet logisch zijn geweest dat Stedin de concurrentie voor een periode van 10 jaar zou hebben willen afschermen, ook al omdat Stedin in haar conclusies zelf wijst op het feit dat er amper geschikte kandidaten waren destijds. Stedin had er juist alle belang bij om, ter bevordering van de concurrentie, voor een open erkenningsregeling te kiezen waarbij (nieuwe opkomende) kandidaten zich op elk moment zouden hebben kunnen registreren.”
Kans van 20% op succes in hypothetische situatie
“Met inachtneming van het hiervoor beschreven beoordelingskader acht de rechtbank het per saldo voldoende aannemelijk dat [eiseres] in de hypothetische situatie zou hebben meegedongen en een reële kans op succes zou hebben gehad. De resterende onzekerheid hierover komt voor rekening en risico van Stedin. De rechtbank komt, alle goede en kwade kansen afwegend, tot de schatting dat [eiseres] een reële kans van 20% zou hebben gehad op succes, in de vorm van gunning van de opdracht over de jaren 2017 tot en met september 2025.”
Totale schadevergoeding
“In totaal is toewijsbaar (€ 75.000,- + € 11.000,- + € 5.000,- = ) een bedrag van € 91.000,-. Stedin zal worden veroordeeld tot betaling van dit bedrag aan [eiseres] .[eiseres] maakt terecht aanspraak op de wettelijke rente over de schadebedragen. Als ingangsdatum noemt zij primair het jaar 2016, volgens haar de aanvang van de onrechtmatige daad van Stedin. Stedin heeft daartegen aangevoerd dat [eiseres] er ten onrechte van uitgaat dat haar vermeende schade ten volle aanwezig was in 2016. De aankoop van GvO’s onder het GvO-contract heeft verspreid over de afgelopen jaren plaatsgevonden, zodat ook de eventuele schade (naar rato) verdeeld moet worden over de jaren, en op basis daarvan de verschuldigde wettelijke rente. De rechtbank neemt als aanvangsdatum 1 januari 2017, het jaar waarin de aankopen onder het AFS-contract zijn begonnen. Stedin heeft terecht aangevoerd dat de schade toen niet ten volle aanwezig was, maar in de loop der jaren is ontstaan. De rechtbank rekent deze schade ten dele, namelijk wat de hoofdsom en de fee betreft, schattenderwijs toe aan elk jaar in de periode 2017 tot en met september 2025. Hoofdsom en fee bedragen samen € 86.000,- De periode 2017 tot en met september 2025 beslaat 8,75 jaren. Dat betekent per jaar een bedrag van (€ 86.000,- : 8,75 =) (afgerond) € 9.829,-.Wat de referentieschade betreft rekent de rechtbank het bedrag van € 5.000,- toe aan de jaren 2018 tot en met september 2025, wat neerkomt op (afgerond) € 667,- per jaar.
VdLC publishers/consultants BV, 18 november 2026
Lees de volledige uitspraak op rechtspraak.nl